لئوپولد و فردريك

اين قتل عام به شهرت لافايت آسيب رساند. مقامات با بستن باشگاه ها و روزنامه هاي راديكال به آنها پاسخ دادند ، در حالي كه رهبران آنها از جمله مارات به تبعيد يا پنهان شدند. [79] در 27 آگوست ، امپراطور لئوپولد دوم و فردريك ويليام دوم پروسي با صدور اعلاميه پيلنيتز حمايت خود را از لوئيس اعلام كردند و از طرف وي به حمله به فرانسه اشاره كردند.

سايت بازي انفجار

در حقيقت ، لئوپولد و فردريك براي گفتگو درباره پارتيشن هاي لهستان با يكديگر ديدار كرده بودند و بيانيه اساساً براي جلب رضايت كامت د آرتوا و ساير مهاجران ارائه شد. با اين وجود ، تهديد حمايت مردمي را در پشت رژيم به وجود آورد.
براساس پيشنهادي كه توسط روبسپير ارائه شد ، نمايندگان موجود از برگزاري انتخابات اوايل سپتامبر براي مجلس قانونگذاري فرانسه منع شدند. اگرچه روبسپيرر خود يكي از موارد استثنا شده بود ، اما حمايت او در اين باشگاه ها باعث ايجاد پايگاه قدرت سياسي شد كه در دسترس لافايت و بيلي نبود ، كه به ترتيب از سمت گارد ملي و كمون پاريس استعفا دادند. قوانين جديد در قانون اساسي سال 1791 جمع شده و به لوئي شانزدهم ارائه شد ، وي متعهد شد كه از آن "در برابر دشمنان داخل و خارج" دفاع كند. در 30 سپتامبر ، مجلس مentسسان منحل شد و روز بعد مجلس قانونگذاري تشكيل جلسه داد.
سقوط سلطنت
بريسوت ، رهبر ياكوبين و معمار كارزار عليه سلطنت. اكتبر 1793 اعدام شدمجمع قانونگذاري اغلب به عنوان يك نهاد ناكارآمد كنار گذاشته شد ، كه به دليل اختلافات بر سر نقش سلطنت و قانون اساسي سال 1791 ، مهلك شد. با عدم قبول محدوديتهاي قدرت در لويي و تلاش براي ايجاد حمايت خارجي براي معكوس كردن آن ، همراه با نارضايتي از افزايش قيمتها به دليل تورم پولي ، كه به ويژه طبقه كارگر شهري را تحت تأثير قرار داد ، اين موارد تشديد شد. [82] محدود كردن حق راي دادن به كساني كه حداقل مقدار ماليات را پرداخت مي كردند ، به اين معني بود كه از 4 ميليون فرانسوي بالاي 25 سال فقط 4 نفر توانستند رأي دهند. بسياري از افرادي كه از اين موارد مستثني شده بودند ، shan culottes بودند كه به طور فزاينده اي رژيم جديد را نتوانسته اند به خواسته هاي خود براي نان و كار پاسخ دهند.
در نتيجه ، قانون اساسي جديد با مخالفت عناصر قابل توجهي در داخل و خارج از مجمع روبرو شد ، كه به طور كلي به سه گروه اصلي تقسيم شد. 245 وابسته به Feuillants بودند ، به رهبري بارناو ، سلطنت طلبان مشروطه كه فكر مي كردند انقلاب به اندازه كافي جلو رفته است. 136 چپ ژاكوبيني بودند ، به رهبري بريسوت و اغلب به آنها بريسوتين گفته مي شد ، كه لويي را خصمانه مي دانستند و خواهان جمهوري بودند. 345 نفر باقيمانده متعلق به لا پلين ، يك جناح مركزي بود كه بسته به موضوع رأي داد. بسياري از اينها عميقا به شاه مشكوك بودند